Aftrappen met projectmanagement, toeval?

Al meer dan 20 jaar loop ik rond in de IT-wereld. Als een soort schaap met vijf poten heb ik gewerkt als informatie-analist, programmeur, servicemanager, scrum-master, projectleider, schrijven van RFI's, pakketselecties, testen, procesinrichting, teamleider en docent. En wellicht ben ik nog een paar zaken vergeten. Rode draad in mijn opdrachten was en is de veranderkant; hoe breng je een initiatief tot een goed einde zodat de verwachte baten worden gerealiseerd, iedereen tevreden is en de organisatie verder aan de weg kan timmeren. De laatste jaren heb ik het accent verlegd naar strategievorming (het innemen van een unieke herkenbare positie zodat klant ook morgen nog kiezen voor jouw organisatie/bedrijf) en naar manieren om die strategie vorm te geven en te vertalen naar benodigde acties. Die dan weer op een projectmatige manier tot uitvoering kunnen worden gebracht. Nu is het tijd om de koers te verleggen en de projectmatige-veranderkunst verder te ontleden en me daarin verder te bekwamen. Met een paar recente ervaringen en trainingen achter de rug is deze blog de nieuwe loot aan mijn persoonlijke stam. Om meteen een inhoudelijke post de wereld in de werpen zal ik morgen een eerste post schrijven waarin het begrip contingentie aan de orde wordt gesteld. Contingentie is een begrip uit de filosofie en betekent (kort door de bocht) 'Toeval'. En is ook een gangbaar begrip in geschiedkunde, organisatiekunde en biologie. Om dat laatste te illustreren, Thomas van Aquino, stelt dat elk objectief ervaarbaar ding (plant, dier, mens) iets toevalligs heeft, dat evengoed anders had kunnen zijn. Het heeft eigenschappen die daaraan toevallig toekomen. In de organisatiekunde gaat de contingentiebenadering uit van de gedachte dat elke omgeving aangepast gedrag verlangt. In een organisatie ontstaan voor elk type omgevingsrelatie op die manier aparte afdelingen met een voor die omgevingsrelatie geschikte cultuur, werkwijze en professionalisering. (bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Contingentie)

En zo speelt contigentie ook een rol als vernieuwingsinitiatieven (noem het maar projecten) aan de orde zijn. Want hoe ga je om met toeval tijdens een project? Wellicht is dat reden dat de collegereeks 'Navigeren in verandering' mijn aandacht trok. In de aankondiging staat letterlijk de tekst (bij de spreker René ten Bosch) "Verandering, maak er geen project van! Organisaties veranderen doorlopend. Vaak wil het management dergelijke veranderingen in een bepaalde richting sturen, maar de vraag is of dat kan. Veranderingen zijn zo complex dat ze vaak niet volgens de rechtlijnige logica van het projectmanagement gerealiseerd kunnen worden. Teveel onregelmatigheid ligt op de loer: toeval, emoties of ook politieke kinnesinne. Er zijn echter alternatieve manieren waarop naar verandering kan worden gekeken. En het opgeven van lineaire logica’s is niet hetzelfde is als je overgeven aan wanorde."